Ծառայության առաջին շաբաթներն էին: Դեկտեմբեր ամիսն էր:
Հին անձնակազմը զորացրվել էր, իսկ մենք ընդունում, նորոգում, կարգի էինք բերում զորասենյակները:
Ուսումնական սենյակում կատարյալ խառնաշփոթ էր: Մինչև առաստաղ աղբ էր լցված` թղթեր, փայտի կտորներ, հին պլակատներ, փոշոտ գրքեր, տետրեր, կանոնագրքեր:
Առանձնացված, թափելու ենթակա աղբի միջից չգիտեմ ոնց գտա Աստվածաշունչ:
Այ սա էր`
Կարմիր գույնի էր, Վազգեն Վեհափառի հրամանով տպված: Տղաները տեսան, թե`
- Գցի, ինչի ես աղբի միջից հանել, տանենք թափենք:
Ես վերցրեցի այն, սրբեցի փոշին և դրեցի բուշլատի ծոցագրպանը:
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhu958LenIxbQ-fUFYy5z5bQmImtxVmxQngeIEAbcSODTcVTFkmCsF8Bx_gTiRgV1T6n6O5JCIJWmTfMVrEpnQ5UqQ6XpVgN3JcFYjp0qHcQ3tZVjc1IeHT4EGmC64mlPJeClCLqm1pYKmm/w480-h640/20130106_000839.jpg)
Այսօր էլ այն իմ մոտ է: