March 5, 2015

Երևանյան տրանսպորտ

Այսօր մարտի 5ն է:
Ինչպես և մեկ շաբաթ առաջ կանխատեսել էին yahoo-ի եղանակի կանխատեսումները, եկավ ձյուն:
Սա այն բացառիկ դեպքերից է, երբ ստիպված եմ լինում օգտվել քաղաքային տրանսպորտից, եթե այն կարելի է անվանել "քաղաքային տրանսպորտ":

Կանգառներում ինչպես և 25 տարի առաջ, այսօր ևս խառնաշփոթ հերթ է:


Ով որտեղ ասես կանգնում է, ոչ հերթ կա, ոչ բան:

Բոգդան կոչվող ավտոբուսները, որոնք իրականում մինիավտոբուսներ են, ասեղ գցելու տեղ չկա:
Բայց դա դեռ ցավի կեսն է: Այդ` լիլիպուտների համար նախատեսված ավտոբուսներում, ուղղակի կանգնելու հնարավորություն չկա:

Ինչպես ամենուրեք, մարդկանց ստիպում են կզել, կռանալ, չոքել, ճխտվել, կախվել, կես ոտքի վրա կանգնել: Նույն վիճակը Չինական նեղ ու ցածր ավտոբուսներում է:

Ոչ տոմս կա, ոչ չվացուցակ, ոչ ժամ, ոչ մի բան:

Գյուղական և Երևանի տրանսպորտը չեն տարբերվում իրարից` նույնն են, նույն մեքենաները: Նույն վիճակն է` մայրաքաղաքում:

Ջարդուղուրդ եղած, հոտավետ երթուղայինները ևս լիքն են:

Եկավ վերջապես Եվրոպական սակավաթիվ ավտոբուսներից մեկը: Որտեղ կարող ես գոնե կանգնել և չկզել, թեև նորից լիքն էր:

Ամբողջ Երևանը առավոտյան իջնում է Կենտրոն: Տենց են նախագծել այս քաղաքը: Ամեն ինչ կենտրոնում է:

Ավտոբուսում ժողովուրդը անխոս, խցկված, իրար կպած կանգնած են:
Նրանք ընտելացել են այս վիճակին: Նրանք ընտելացվել են այդ վիճակին:

Թե ինչպիսի տրանսպորտ կա Երևանից մի 200-300 կմ հեռավորության վրա գտնվող քաղաքներում, նրանք չգիտեն:

Սա կոչվում է Երևանի քաղաքային տրանսպորտ:

Ով պետք է էս վիճակի ուղղի, երբ հոգևոր և աշխարհիկ բարձրաստիճաններն են գծատերեր?